Azərbaycan kənd təsərrüfatında şəffaflıq və “Ağıllı kənd” layihələrindən dəm vurulduğu bir dövrdə, fermer kartlarına köçürülən 2.6 milyon manatın müəmmalı şəkildə yoxa çıxması sadəcə bir maliyyə çatışmazlığı deyil, dövlət büdcəsinə və kəndli əməyinə qarşı törədilmiş açıq bir xəyanətdir.
Rəsmi rəqəmlər milyonlarla vəsaitin kartlara köçürüldüyünü desə də, praktika tamamilə fərqli mənzərəni ortaya qoyur. Fermerlərin haqlı sualı qarşısında aciz qalan qurumlar, sanki bu vəsaitlərin “texniki səhv” və ya “proqram xətası” nəticəsində yoxa çıxdığına bizi inandırmağa çalışırlar. Lakin real mənzərə budur: Dövlətin ayırdığı dotasiya kəndliyə çatmamış, hansısa korrupsioner mexanizmin çarkları arasında əriyib gedib.
Kənd təsərrüfatı işçisinin rifahını yaxşılaşdırmalı olan bu kartlar, görünür, bəzi vəzifəli şəxslər üçün “rahat qazanc” mənbəyinə çevrilib. 2.6 milyon manat kiçik rəqəm deyil. Bu vəsait yüzlərlə ailənin dolanışığı, tonlarla gübrə, toxum və texnika deməkdir. Bu pulun “yoxa çıxması” birbaşa ərzaq təhlükəsizliyimizə vurulan zərbədir.
Sual 1: Bu vəsaitlərin hərəkətinə nəzarət edən monitorinq qrupları hara baxır?
Sual 2: Bank sistemi və müvafiq icra strukturları arasındakı bu “qaranlıq dəhlizlərdə” pulları kimlər idarə edir?
Sual 3: Niyə hər dəfə zərbə sadə fermerə dəyir, məsuliyyəti isə heç bir yüksək rütbəli məmur daşımır?
Məsələ ilə bağlı verilən rəsmi açıqlamalar adətən “araşdırma aparılır” cümləsindən o yana keçmir. Lakin xalqın və fermerin artıq boş vədlərə vaxtı yoxdur. Əgər 2.6 milyon manat ortada yoxdursa, deməli, bu işin arxasında sistemli bir talançılıq dayanır.
Aidiyyatı qurumlar anlamalıdır ki, kəndlinin haqqını yemək dövlətin təməllərini sarsıtmaqdır. Bu məsələnin sonuna qədər gedilməli, “yoxa çıxan” hər bir qəpiyin hesabı ən sərt şəkildə sorulmalıdır. Fermerə çatmayan pul, dövlətə xəyanətin maliyyə qarşılığıdır!
Sima Babayeva
